آهنگای بی کلام خیلی حرف ها واسه گفتن دارن.

مصطفی مستور در قسمتی از کتاب سه گزارش کوتاه، در مورد شخصی به اسم نادر فارابی نوشته،نوشته که "نادر در بحرانی ترین روز زندگی اش و از سر درماندگی محض به این رستوران کوچک پناه آورده است"، نوشته "اگر نگار چیزهایی را که من درباره ی او [نادر] میدانم، میدانست، سر میز نادر مینشست و میتوانست او را به میزان قابل توجهی از موقعیت غم انگیز کنونی خارج کند". بعد در کتاب نادر فارابی، در مورد زند

خیال کردیم مثلا همین آهنگهای جدید قدیمی. اگه هوا سرد شد اگه مه شد، پنجره ها رو ببند. حالا چه توفیری میکنه؟ گفتن فقط به آینده صرف کنید. شما میدونی ماضیِ نقلیِ استمراری یعنی چی؟ من که تا حالا ندیدم کتابخونه یا یخچال یا پفک یا اتود بخوان فکر کنن. دست و پاهات یخ کردن،میدونم؛ ولی خب مگه قبلا گرم بودن؟ شما میدونی مسیر ما از کدوم سمته؟ ببخشید ولی مدت مدیدی ست که هرگز شما رو به خا

نمیدونم پروسه ی سفید شدن موها چطوریه و چه مدت زمان طول میکشه تا یک تار مو، سفید بشه. اما میدونم واسه من در ثانیه رخ داد. چند ثانیه بعد از ناراحتی شدید، بعد از رخدادی غم انگیز، بعد از گریه های مغموم، بعد از بغض هایی که اشک نشدن و تو گلو موندن.